.jpg)
Φαντάζομαι πως οι μεγαλύτεροι θα θυμόσαστε τις μαμάδες και τις γιαγιάδες σας οι οποίες δεν άφηναν κουμπί για κουμπί σε ρούχο που επρόκειτο να μη ξαναφορεθεί. Και δεν λέω "να πεταχτεί" γιατί ακόμη κι όταν το ρούχο από δεύτερο ή τρίτο χέρι πάλιωνε πολλά από τα μέρη του μετατρέπονταν σε μπαλώματα για άλλα ρούχα. Κι ότι απέμενε από αυτό κόβονταν σε τετράγωνα ή ορθογώνια κομμάτια για να γίνει ξεσκονόπανο. Η εικόνα λοιπόν με τα μεταλλικά κουτάκια ή τα ξύλινα κασελάκια γεμάτα από λογιών λογιών κουμπιά ήταν συνηθισμένη. Τοποθετημένα κάπου μαζί με τις κουβαρίστρες, τις βελόνες, την μεταλλική δαχτυλήθρα και τις χρωματιστές κλωστές. Κουμπιά σε διάφορες διαστάσεις, σε διάφορα χρώματα, σχέδια ή ακόμη και σχήματα. Πού να πήγαινε όμως το μυαλό των μαμάδων και των γιαγιάδων πως με όλα αυτά τα κουμπιά που μάζευαν χρόνο με τον χρόνο θα μπορούσαν να δημιουργήσουν υπέροχα έργα τέχνης; Όπως και τα παρακάτω; Μα και να τους το έλεγες ότι θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουνε κι έτσι, θα σε κοίταζαν σαν να ήσουν τρελός. "Το μαχαίρι είναι για να κόβει το ψωμί και τα κουμπιά για να κουμπώνουν τις ζακέτες". Τελεία και παύλα.