Μουσικά παιχνίδια!

Τα παιδιά λατρεύουν να τραγουδούν και να χορεύουν και εμείς λατρεύουμε να τα βλέπουμε να εκφράζονται! Γενικά τα λατρεύουμε έτσι κι αλλιώς :)

Δώστε τους μία επιπλέον αφορμή με μουσικά παιχνίδια και δείτε τον ενθουσιασμό τους να γίνεται μουσική!

🎠

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Ξύλινο κουκλοθέατρο

Πολύ πριν αρχίσουν να στήνονται τα σκηνικά του θιάσου στις πλατείες, οι θεατές επέσπευδαν να πιάσουν την καλύτερη θέση κοντά στο σημείο της εξέδρας. Από το μεσημέρι κι έπειτα λοιπόν ήταν σχεδόν αδύνατο να προσεγγίσει κάποιος τον χώρο κοντά στην εξέδρα σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων.

Πολλοί μάλιστα ανέβαιναν στα δέντρα για να βλέπουν καλύτερα και όσοι έμεναν αρκετά πίσω έψαχναν τους πιο γεροδεμένους άντρες ή φρόντιζαν να κλείσουν συμφωνίες από τις προηγούμενες ημέρες με εκείνους για να δουν τη παράσταση ανεβασμένοι στους ώμους τους, με το αζημίωτο, παρόλο που ήταν σχεδόν βέβαιο πως οι ήχοι δεν θα έφταναν μέχρι το μέρος το δικό τους.

Η φόρτιση του κόσμου κατά την αναμονή, μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση, ήταν τόσο μεγάλη ώστε αρκετοί έχαναν τις αισθήσεις τους ενώ άλλοι ξεσπούσαν σε κλάματα για να εκτονώσουν την αγωνία και την έντασή τους.

Ο χρόνος της αναμονής είχε διαφορετικό βάρος απ' όλες τις υπόλοιπες ώρες της καθημερινότητάς τους, τόσο αβάσταχτο βάρος που σχεδόν τους έκοβε την ανάσα.

Μα όπως συνηθίζεται εις τους αιώνες των αιώνων η νύχτα έρχονταν και το σκοτάδι απλώνονταν επάνω από τα κεφάλια, γύρω και παντού, μαζί με τη μαγεία και ότι άλλο κουβαλάει αυτή μαζί της.

Και δίνονταν το σύνθημα για να σβήσουν οι φωτιές από τα πελώρια φανάρια που είχανε κρεμαστεί για την περίσταση από ψηλούς ξύλινους στύλους.

Κι ακολουθούσαν τότε οι ιερότερες στιγμές, επισφραγίζονταν απ' την απόλυτη σιωπή μέχρι ν' ανοίξουν οι κουρτίνες, μέχρι να εμφανιστεί ο βασιλιάς επάνω στην εξέδρα.

Όχι πως στη συνέχεια η σιωπή θα θρυμματίζονταν από κάτι. Απλώς ένα χαμηλόφωνο επιφώνημα θαυμασμού, μόνο για μια στιγμή, ότι λιγότερο μπορούσε να ξεφύγει από την φόρτιση του πλήθους.

Και όσα είχανε προηγηθεί δικαιώνονταν πια από μία αληθινή ιστορία που άρχιζε να ξεδιπλώνεται μπροστά από τα αχόρταγα μάτια των θεατών, με πρωταγωνιστές τους ίδιους τους πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας...

της ιστορίας που έλεγε για κάποιον εξόριστο βασιλιά, την όμορφη βασίλισσα και τους πιστούς συντρόφους.

Αυτοί που αφηγούνταν τώρα πια, σε πλατείες μακρινών χωρών, επάνω σε ξύλινες εξέδρες, τη θλιβερή τους ιστορία.

Με φωτεινά χαμόγελα στα πρόσωπα για να ξορκίζουν το κακό κι ότι άλλο τους κυνηγούσε.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Ξύλινη πίτσα

Πολύ νόστιμη η πίτσα μας. Γλουγκ... Την έφτιαξαν τα παιδιά με τα καλύτερα υλικά της αγοράς αλλά και με πολύ φαντασία. Γλουγκ... Αφού την έψησαν στους εκατόν ογδόντα βαθμούς για μισή ώρα, γλουγκ... την έκοψαν σε τριγωνικά κομμάτια. Η γεύση της ήταν μοναδική... δε θα μπορούσε άλλωστε να ήταν διαφορετική... Γλουγκ...

Μόνο που στο δικό μου το κομμάτι είχε πέσει λίγο παραπάνω φαντασία κι από τότε γλουγκ... διαρκώς όλοι τους με τρομάζουν γιατί γλουγκ... μ' έπιασε ένας αστείος λόξιγκας που δε μου κάνει το χατίρι να σταματήσει. Γλουγκ... Και βρήκαν όλοι τους την ευκαιρία να σπάσουν πλάκα μαζί μου με τα μπαμ και τα μπουμ τους. Δήθεν για να με βοηθήσουν να περάσει αυτός ο αστείος ο λόξιγκας. Γλουγκ...

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Οικοδομικό υλικό

Άνοιξε το τετράδιό του, πέρασε τις πρώτες γεμάτες του σελίδες κι αφού έβγαλε με ένα μακρόσυρτο φύσημα τον αέρα από μέσα του ξεκίνησε να γράφει.

"Αγαπημένε μακρινέ αδερφέ του μέλλοντος, ξέκλεψα λίγο χρόνο από τα καθήκοντά μου για να σου συνεχίσω τα όσα συμβαίνουν εδώ γύρω το καιρό των ημερών μου. Όπως σου είχα αναφέρει και σε προηγούμενες σελίδες της αφήγησής μου οι εργάτες έχουνε παθιαστεί σχεδόν το ίδιο αν όχι περισσότερο από τα αφεντικά τους. Και αυτό τους κάνει να μη παραπονιούνται για τίποτε. Οι συνθήκες εργασίας τους είναι τόσο άθλιες όμως κείνοι σφίγγουν τα δόντια και συνεχίζουν με πάθος το έργο που τους έχει ανατεθεί αν και σωστότερα θα ήταν να χρησιμοποιούσα τον όρο "επιβληθεί".

Η αλαζονεία και η ματαιοδοξία τους υπερνικά κάθε λογική. Συνεχίζουν να χτίζουν το οικοδόμημα που, το ομολογώ, έχει φτάσει τόσο ψηλά ώστε ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει την κορυφή του. Σε όλους επικρατεί η βεβαιότητα πως τούτη τη φορά θα φτάσουμε μέχρι το σαλόνι του Θεού για να του αποδείξουμε ότι δεν είμαστε κατώτεροι από εκείνον. Θέλουμε να πιστέψουμε πως δεν τον έχουμε πια ανάγκη και με αυτόν τον τρόπο λέμε να του το αποδείξουμε. Ξέρω πως γνωρίζεις ότι είχε προηγηθεί παρόμοιο εγχείρημα όμως τώρα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι. Διαθέτουμε υψηλότερη τεχνολογία και η εντύπωση της ανωτερότητάς μας είναι αδιαμφισβήτητη μέσα μας.

Όσο ψηλότερα φτάνει το οικοδόμημα τόσο διογκώνονται μέσα μας η αλαζονεία και η ματαιοδοξία. Και για να τον προκαλέσουμε ακόμη πιο πολύ, ξεδιάντροπα, έχουμε ονομάσει την περιοχή "Βαβέλ" και τον πύργο μας "πύργο της Βαβέλ" δείχνοντας έτσι ξεκάθαρα τις προθέσεις μας. Χωρίς να μας καίγεται καρφί για το μένος του γιατί μάλλον πια δεν πιστεύουμε σε αυτό. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν πιστεύουμε και στον ίδιο γιατί θα καθιστούσε άκυρη όλη αυτή τη προσπάθεια. Και τότε θα ήταν σα να μας τραβούσε κάποιος το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Προτιμάμε να τα βάλουμε με τον Θεό μας παρά να αλλάξουμε αυτή την τάξη των πραγμάτων. Κάτι τέτοιο θα ήταν φρικτό και κανένας δεν θα μπορούσε να το αντέξει.

Μόνο που αυτή τη φορά, φοβάμαι πως ο πάταγος και η σκόνη από την πτώση της προσπάθειάς μας θα είναι τόσο μεγάλη ώστε η σκόνη θα φτάσει μέχρι και την εποχή σου. Να είσαι σίγουρος λοιπόν ότι θα είναι αυτή που θα σου γαργαλάει κάθε πρωί τα ρουθούνια βάζοντάς σου παράξενες ιδέες στο μυαλό.  Ελπίζω μόνο μαζί της, εκτός από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία μας, να φέρει και το μήνυμα του παθήματός μας.

Το οποίο θα συμβάλει στο να γίνετε καλύτεροι από εμάς".

Εάν σας άρεσε η ιστορία μας θα χαρούμε να τη μοιραστείτε και με άλλους.

Κοινωνιολογία των φρούτων

Ο κόσμος των φρούτων είναι στρόγγυλος κι επίπεδος. Όχι σφαιρικός. Όταν κάποτε στις κοινωνίες των φρούτων επικρατούσε η άποψη ότι ο κόσμος τους ήταν σφαιρικός και περιστρέφονταν γύρω από τον άξονά του ένα κερασάκι μίλησε ανοιχτά περί επίπεδου κόσμου, κατέληξε μέσα σε γυάλινο βάζο για το υπόλοιπο της ζωής του. Χρειάστηκε να περάσουν εκατοντάδες χρόνια για να αποδειχθεί ότι τελικά είχε δίκιο... μα τι να το κάνει; Η ιστορία του διδάσκεται πλέον στα νέα φρούτα εκθιάζοντας την οξυδέρκειά του αλλά αφήνοντας και υπονοούμενα για την ρήξη του με την εξουσία, με σαφή κατεύθυνση στην άποψη ότι κανένας δεν θα πρέπει να τα βάζει μαζί της ακόμη κι αν έχει όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος του.

 Ένας ακόμη μύθος που μέχρι και σήμερα επικρατεί στις κοινωνίες των φρούτων αφορά την ελευθερία των κινήσεών τους: "Το κάθε τι στον κόσμο των φρούτων προσδιορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τις επιλογές τού καθενός φρούτου οι οποίες χαράσσουν τις διαδρομές και γενικότερα τη πορεία της ζωής του". Ναι. Επάνω σε αυτόν τον μύθο της "προσωπικής ελευθερίας" στηρίζεται η εξουσία και πουλάει την ελπίδα και τα καραμελωμένα όνειρα για το καλύτερο μέλλον της κοινωνίας τους.
Μόνο την ύστατη στιγμή ορισμένα φρούτα έχουν το προνόμιο να αντικρίσουν την αλήθεια. Από ψηλά. Γραπωμένα από το ράμφος ενός σπουργιτιού ή από τα νύχια κάποιου πουλιού. Θαυμάζοντας την υπέροχη θέα αντιλαμβάνονται πόσο προσδιορισμένες τελικά είναι οι διαδρομές της ζωής τους. Το μόνο απροσδιόριστο τελικά σε όλα αυτά είναι αυτό το μαγευτικό ταξίδι.

Έπειτα από πολλά πολλά χρόνια, ακούν τις ιστορίες των πουλιών επάνω στα κλαδιά τους και τους απογευματινούς τσακωμούς τους για το εάν ο κόσμος τελικά είναι ψηλός ψηλός με κλαδιά ή χαμηλός κι αγκαθωτός σαν θάμνος. Τσίου.

Εάν σας άρεσε η ιστοριούλα μας μοιραστείτε την και με άλλους.

Ξύλινα αμαξάκια με κίνηση

"Αυτά τα οχήματα που βλέπετε κυρίες και κύριοι" φώναξε μετρώντας τις αναπνοές του ο θηριοδαμαστής που εκτελούσε και χρέη παρουσιαστή εκείνο το βράδυ στην παράσταση, "αυτά τα οχήματα κυρίες και κύριοι βγήκαν τόσο βιαστικά από τις σελίδες του βιβλίου της αγαπημένης μου κορούλας που δεν πρόλαβαν να αποκτήσουν πλήρως τις τρεις τους διαστάσεις".

Όλα τα φώτα στις εξέδρες αλλά και στη μεγάλη πλατεία κάτω από τη τέντα του τσίρκου είχανε σβήσει. Μόνο το κανονάκι έριχνε ένα λευκό φως επάνω στον θηριοδαμαστή αναδεικνύοντας τις ρυτίδες αγωνίας που με τον καιρό είχανε αποτυπωθεί μόνιμα επάνω στο πρόσωπό του. Εντωμεταξύ όλος ο θίασος είχε συγκεντρωθεί κοντά του, ο ένας δίπλα από τον άλλο, λίγο πιο πέρα από τον φωτεινό του κύκλο.

"Και όπως συμβαίνει κάθε φορά... κάθε φορά στην τελευταία μας παράσταση, αφού πρώτα σας ευχαριστήσουμε για το ζεστό σας χειροκρότημα, θα αποχωρήσουμε με τον δικό μας τρόπο, τον ίδιο που μας έφερε κοντά σας πριν από λίγο καιρό. Έπειτα τα φώτα θα ανάψουν για να αποχωρίσετε σιγά σιγά, κρατώντας για πάντα μέσα σας τη μαγεία αυτής της παράξενης νύχτας. Για πάντα". Έκανε μία βαθιά υπόκλιση, βγήκε από τον κύκλο του, έδωσε το χέρι στο κοριτσάκι που στέκονταν κοντά του και προχώρησαν προς τα οχήματα. Το ίδιο έπραξαν και τα άλλα μέλη του θιάσου κάτω από τα κόκκινα φώτα της τέντας που τώρα είχανε ανάψει κι έφεγγαν με την ένταση της Αυγουστιάτικης πανσέληνου.

Όταν τα ξύλινα αμάξια ξεκίνησαν με τον θίασο στο εσωτερικό τους, ένα νοσταλγικό βαλς άρχισε να ακούγεται από τα θεόρατα ηχεία του τσίρκου κι ο κόσμος σηκώθηκε από τις θέσεις του και άρχισε να χειροκροτά... και χωρίς να μπορούν να προσδιορίσουν τον λόγο δάκρυα γέμισαν τα μάτια τους κι ένα λυτρωτικό κλάμα άρχισε να βγάζει από μέσα τους ότι τους βάραινε τα τελευταία χρόνια.

Με πολύ αργή κίνηση τα αμάξια πήγαιναν το ένα πίσω από το άλλο, στη χωμάτινη περίμετρο της μεγάλης πλατείας, κάτω από την υφασμάτινη τέντα, ενώ ο ήχος της μουσικής δυνάμωνε μαζί με το χειροκρότημα, μαζί και με το κλάμα των θεατών, όσο εκείνα συρρικνώνονταν, όσο εκείνα μίκραιναν, μίκραιναν μίκραιναν... μέχρι το τέλος του τρίτου κύκλου που είχανε φτάσει στο μέγεθος μιας παλάμης... Και συνέχισαν τη πορεία τους προς το κέντρο της πλατείας, εκεί που το μικρό κορίτσι είχε αφήσει ανοιχτό το αγαπημένο του βιβλίο. Όταν έφτασαν κοντά του σκαρφάλωσαν επάνω του και χάθηκαν μέσα στις σελίδες.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Μπόουλινγκ βατραχάκια

Έξι μικρά αδελφάκια, βατραχάκια, κουάξ, χαμογελούν έξω από το νερό.

Και τραγουδούν όλα μαζί το αγαπημένο τους τραγούδι: "Νια νια νια... δε θα μας πετύχεις"...

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Δημιουργικός πίνακας

Έκρυψε τους μαγικούς σπόρους της σε ένα χρωματιστό κουτάκι να μην τους βρουν τα ξαδέρφια της και τους καταστρέψουν.

Λογάριαζε να τους πάρει όταν θα έφευγαν το πρωί, να τρέξει μέχρι το "λόφο του Καλόγερου", στο σπίτι της Σοσάντρας, εκείνης της τρελο-τρελόγριας που τρόμαζε τον κόσμο.

Όλοι τους φοβόντουσαν τη τρελοτρελόγρια χωρίς όμως να έχουν κάποιο λόγο. Εκτός βέβαια το ότι την έβλεπαν στον ουρανό τις νύχτες, επάνω σε σκουπόξυλο να κυνηγάει πυγολαμπίδες.

Σε αυτή λοιπόν θα πήγαινε γιατί όλοι γνωρίζανε πόσο τους ήθελε τους σπόρους. Ήτανε νια και γέρασε αλλά ποτέ της δεν τους είχε.

Και θα τους έδινε με αντάλλαγμα:

Ένα της ξόρκι τρομερό!

Από τα ξόρκια που νικούν τη λησμονιά και φέρνουν πίσω τους ξενιτεμένους, όσο μακρυά κι αν έχουν φύγει.

Το όνομα της μαμάς και του μπαμπά θα έβαζε στο ζοφερό το ξόρκι, για να έχει αυτό προορισμό, μέχρι τα πέρατα της γης κι ακόμη παραπέρα. Για να τους φέρει πίσω. Γιατί παράγινε το κακό τόσο καιρό μακρυά της.

Κι ας λέει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται ποτέ ποτέ τους να επιστρέψουν.

Πέρασε η νύχτα χωρίς ο ύπνος να την πλησιάσει. Μα αυτό δεν άλλαξε κάτι απ' όσα είχε λογαριάσει.

Και οι ξύλινοι, χρωματιστοί, μαγικοί σπόροι έφεραν τους γονείς της πίσω κι ας έλεγε ο κόσμος ότι δεν πρόκειται ποτέ ποτέ τους να 'ρθουν. Οι ίδιοι ξύλινοι, χρωματιστοί, μαγικοί σπόροι που εξαφάνισαν τη τρελο-τρελόγρια.
Κανένας δεν την ξαναείδε. Και τότε καταλάβανε πόσο την αγαπούσαν.

Ένα μικρό κορίτσι μένει πια στο σπίτι της, ίσως η εγγονή της. Τα βράδια τρέχει ξυπόλητο και κυνηγάει πυγολαμπίδες.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Παιχνίδια για κορίτσια

Τα όνειρα των κοριτσιών

απαλλαγμένα από τις αγωνίες των μεγάλων

βγαίνουνε βόλτα μαζί με το μωρουδίστικα καροτσάκια τους,

καμαρωτά καμαρωτά,

χαμογελούν σε οικείους περαστικούς

και σκορπίζουν από τη χρυσόσκονη της αισιοδοξίας τους,

κινητήρια δύναμη για τους μεγάλους,

οξυγόνο και φως στις γκρίζες ημέρες του Χειμώνα

 που διανύουμε.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.