Pinolino! Ξύλινο ποδήλατο ισορροπίας 4 σε 1!

Ξύλινο Ποδήλατο Ισορροπίας 4 σε 1 Pinolino. Στην αρχή χρησιμοποιείται ως τρίκυκλο με χαμηλό ύψος σέλας για ηλικίες 18 μηνών+, έπειτα ως τρίκυκλο, αλλά με την υψηλή ρύθμιση σέλας. Όταν το παιδί αρχίσει να αποκτά την απαραίτητη ισορροπία και αυτοπεποίθηση, τότε είναι η ώρα για να αφαιρέσετε την τρίτη ρόδα και να μετατρέψετε το Pinolino σε δίκυκλο ποδήλατο ισορροπίας με τη σέλα ρυθμισμένη στο χαμηλό ύψος και στο τέλος στην υψηλή ρύθμιση της σέλας.

Ξεκινώντας ένα παιδί να μαθαίνει ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες, μαθαίνει πρώτα να κάνει πετάλι και μετά να ισορροπεί. Ενώ όταν το παιδί μαθαίνει να κάνει ποδήλατο με ποδήλατο ισορροπίας, τότε πρώτα μαθαίνει να ισορροπεί και

Για τους μικρούς μας επιστήμονες!

Κατασκευή ηλιακό αεροπλάνο και τρένο μαγνητικής αιώρησης, συναρμολόγηση ρομπότ ντράμερ, ρομπότ σκούπα και δρακορομπότ, εξερεύνηση πανσελήνου και ηλιακού συστήματος, κατασκευή καλειδοσκόπιου και άλλα πολλά εκπαιδευτικά παιχνίδια κατασκευών. Τα πρώτα στάδια της μηχανικής ρομποτικής και της οικολογικής επιστήμης μέσα από τη διασκέδαση του παιχνιδιού! Για μικρούς και για λίγο μεγαλύτερους επιστήμονες!
Δείτε κάνοντας κλικ στο: ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΜ

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Εκπαιδευτικά παιδικά παιχνίδια

Παιχνίδια που καλλιεργούν τις δεξιότητες και τη φαντασία των παιδιών!

Σας άρεσε η δημοσίευσή μας; 

Θα χαρούμε να τη μοιραστείτε και με άλλους! :))

Επιτραπέζια παιχνίδια. Ναυμαχία

Η μεγαλύτερη ναυμαχία όλων των εποχών σχεδιάστηκε για να πραγματοποιηθεί στο μπαλκόνι του παππού ένα ανοιξιάτικο πρωινό, καταμεσής των ζωηρών χρωμάτων της φύσης που καθρεφτίζονταν στα ηλιοκαμένα κι αλατοδαρμένα πρόσωπα των μοβόρων ναυτικών, στις κουπαστές των πλοίων, σε αντίθεση με τα σκοτεινά κι άχρωμα πρόσωπα όλων των άλλων που καιροφυλακτούσαν στοιβαγμένοι στα αμπάρια για το σινιάλο.

Η ναυτική δύναμη με επικεφαλή τον τρομερό Χουάν-Κρίστο-Τελοσπάντον παρέταξε το στόλο από τη μία πλευρά των στενών του Πεζουλιού και αριθμούσε 341 γαλέρες, 42 φρεγάτες και 18 μεταφορικά πλοία ενώ από την άλλη, ο στόλος της πανούργας καπετάνισσας Εγγαρές-Μαρί-Μαρί-Στοχαπεί αριθμούσε 339 γαλέρες, 44 φρεγάτες και 19 μεταφορικά.

Το Τσιγγάνικο αίμα της καπετάνισσας έβραζε και τα μάτια της πετούσανε φλόγες ενώ ο Χουάν-Κρίστο-Τελοσπάντον, δεμένος από το κεντρικό κατάρτι του πλοίου του με το χοντρότερο μάλλινο σχοινί που του είχαν περάσει σφιχτά από γύρω του τα προτωπαλίκαρά του, τραγουδούσε τον ύμνο των πειρατών τον οποίο είχε αποστηθίσει από τους παππούδες του όταν, μωρό στη κούνια, τον έπαιρναν τα βράδια μαζί τους στα καπηλειά κι έπειτα, κοντά στα ξημερώματα, που πήγαιναν να ξεθάψουν τα σεντούκια με τους θησαυρούς για να κυλιστούν μεθυσμένοι ανάμεσά τους τραγουδώντας τον ύμνο των πειρατών με τις βροντερές φωνές που έφταναν έως τα βάθη του άλλου κόσμου.

Κανένας δεν τόλμαγε να ρωτήσει τον λόγο που έβαζε τα πρωτοπαλίκαρά του να τον δέσουν. Ούτε και τα ίδια τα πρωτοπαλίκαρά του. Οι περισσότεροι από αυτούς που γνώριζαν τον λόγο είχανε χαθεί στις μάχες και οι άλλοι τον είχανε ξεχάσει μαζί με όλα όσα ήξεραν, από το πολύ ρούμι -ωκεανούς- που τους είχε κάψει τα μυαλά.

Μόνο ο Γουίλυ ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί, όταν απ' τη βάρ-δια του τη βρά-δυνή σκολούσε, αναπολούσε τα παλιά και μαζί με αυτά, ό,τι δεν θυμόταν ή δεν ήθελε να θυμάται κανένας πια: τότε που με τα ίδια του τα μάτια είχε δει τον καπετάνιο, πριν η μάχη ξεκινήσει, να βουτάει στα μανιασμένα κύματα του ωκεανού με το μαχαίρι του στα δόντια και να κολυμπά μέχρι το στόλο του εχθρού για να τον εξολοθρεύσει μόνος.

Όλοι τότε πίστεψαν πως χάθηκε για πάντα. Μα όταν μετά από χρόνια ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τσιμπουτί τον είδε να εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη, πίστεψε σε αυτό που κάποιοι ταξιδιώτες είχανε ονομάσει "Θεό". "Αν του ζητήσεις κάτι από τη καρδιά σου θα σου το δώσει" του είχανε πει κι εκείνος γέλασε τρανταχτά πριν τους κόψει τα κεφάλια.

Ένα βράδυ πεσμένος με το κεφάλι ανάμεσα από κάποια βράχια, χωρίς να καταλάβει το πως και το γιατί, ψέλλισε τον πόθο του σε αυτόν που εκείνοι οι ξένοι είχανε ονομάσει "Θεό"! Και πριν προλάβει να βγάλει από μέσα του τη τελευταία σταγόνα ρούμι για να πάει να ξανασυνεχίσει, είδε να ξεπροβάλει μέσα από την ομίχλη ο αγαπημένος του καπετάνιος. "Καπετάνιοοο" πρόλαβε να ξεφωνίσει ξεψυχισμένα πριν ξεραθεί λιπόθυμος στο χώμα...

Όμως μ' αυτά κι αυτά η ώρα είχε περάσει και η μαμά φώναξε από μέσα ότι το τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο.
"Αααα λίγο ακόμη"... είπε δυσανασχετισμένος ο Χουάν-Κρίστο-Τελοσπάντον.
"Δε προλάβαμε ούτε καν να ξεκινήσουμε με τη φλυαρία που έπιασε τον μπαμπά"... παραπονέθηκε η Εγγαρές-Μαρί-Μαρί-Στοχαπεί. Αλλά η μαμά δεν σήκωνε δεύτερη κουβέντα.
"Γρήγορα όλοι μέσα. Ο παππούς και η γιαγιά περιμένουν. Συνεχίζετε αργότερα το παιχνίδι και τις ιστορίες σας".
"Ναι καλά"... μουρμούρισε ο Χουάν-Κρίστο-Τελοσπάντον κι άρχισε να μαζεύει τα πιόνια στη ξύλινη κασέλα.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Χρωματίζω την κούκλα

Στους κόσμους όπου τα χρώματα προϋπάρχουν οι κάτοικοι σχεδόν τα αγνοούν. Εάν σου έλεγα πως τα αποφεύγουν κιόλας ίσως να μη με πίστευες γι' αυτό σου το κρατάω για μία άλλη φορά.

Στον κόσμο τον  δικό μας η αξία των χρωμάτων είναι μεγάλη. Τα ψάχνουμε παντού αλλά συνήθως τα παίρνουμε από τους κόσμους όπου αυτά προϋπάρχουν.

Τα φέρνουμε μέσα σε μικρά μικρά δοχεία και χρωματίζουμε το περιβάλλον μας με μεγάλη προσοχή.

Γαλάζιους ουρανούς, πράσινα δέντρα, κόκκινα χείλη, και μια θάλασσα για να αγναντεύουμε τα απογεύματα, κι έναν ήλιο για να βυθίζεται στον ορίζοντα, στη γραμμή όπου ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό...

και βουτάμε τα πινέλα μας ξανά μέσα στο κόκκινο...

 

Εάν σας άρεσε η ιστοριούλα μας θα χαρούμε να τη μοιραστείτε και με άλλους.

Οικοδομικό υλικό

Άνοιξε το τετράδιό του, πέρασε τις πρώτες γεμάτες του σελίδες κι αφού έβγαλε με ένα μακρόσυρτο φύσημα τον αέρα από μέσα του ξεκίνησε να γράφει.

"Αγαπημένε μακρινέ αδερφέ του μέλλοντος, ξέκλεψα λίγο χρόνο από τα καθήκοντά μου για να σου συνεχίσω τα όσα συμβαίνουν εδώ γύρω το καιρό των ημερών μου. Όπως σου είχα αναφέρει και σε προηγούμενες σελίδες της αφήγησής μου οι εργάτες έχουνε παθιαστεί σχεδόν το ίδιο αν όχι περισσότερο από τα αφεντικά τους. Και αυτό τους κάνει να μη παραπονιούνται για τίποτε. Οι συνθήκες εργασίας τους είναι τόσο άθλιες όμως κείνοι σφίγγουν τα δόντια και συνεχίζουν με πάθος το έργο που τους έχει ανατεθεί αν και σωστότερα θα ήταν να χρησιμοποιούσα τον όρο "επιβληθεί".

Η αλαζονεία και η ματαιοδοξία τους υπερνικά κάθε λογική. Συνεχίζουν να χτίζουν το οικοδόμημα που, το ομολογώ, έχει φτάσει τόσο ψηλά ώστε ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει την κορυφή του. Σε όλους επικρατεί η βεβαιότητα πως τούτη τη φορά θα φτάσουμε μέχρι το σαλόνι του Θεού για να του αποδείξουμε ότι δεν είμαστε κατώτεροι από εκείνον. Θέλουμε να πιστέψουμε πως δεν τον έχουμε πια ανάγκη και με αυτόν τον τρόπο λέμε να του το αποδείξουμε. Ξέρω πως γνωρίζεις ότι είχε προηγηθεί παρόμοιο εγχείρημα όμως τώρα είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι. Διαθέτουμε υψηλότερη τεχνολογία και η εντύπωση της ανωτερότητάς μας είναι αδιαμφισβήτητη μέσα μας.

Όσο ψηλότερα φτάνει το οικοδόμημα τόσο διογκώνονται μέσα μας η αλαζονεία και η ματαιοδοξία. Και για να τον προκαλέσουμε ακόμη πιο πολύ, ξεδιάντροπα, έχουμε ονομάσει την περιοχή "Βαβέλ" και τον πύργο μας "πύργο της Βαβέλ" δείχνοντας έτσι ξεκάθαρα τις προθέσεις μας. Χωρίς να μας καίγεται καρφί για το μένος του γιατί μάλλον πια δεν πιστεύουμε σε αυτό. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι δεν πιστεύουμε και στον ίδιο γιατί θα καθιστούσε άκυρη όλη αυτή τη προσπάθεια. Και τότε θα ήταν σα να μας τραβούσε κάποιος το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Προτιμάμε να τα βάλουμε με τον Θεό μας παρά να αλλάξουμε αυτή την τάξη των πραγμάτων. Κάτι τέτοιο θα ήταν φρικτό και κανένας δεν θα μπορούσε να το αντέξει.

Μόνο που αυτή τη φορά, φοβάμαι πως ο πάταγος και η σκόνη από την πτώση της προσπάθειάς μας θα είναι τόσο μεγάλη ώστε η σκόνη θα φτάσει μέχρι και την εποχή σου. Να είσαι σίγουρος λοιπόν ότι θα είναι αυτή που θα σου γαργαλάει κάθε πρωί τα ρουθούνια βάζοντάς σου παράξενες ιδέες στο μυαλό.  Ελπίζω μόνο μαζί της, εκτός από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία μας, να φέρει και το μήνυμα του παθήματός μας.

Το οποίο θα συμβάλει στο να γίνετε καλύτεροι από εμάς".

Εάν σας άρεσε η ιστορία μας θα χαρούμε να τη μοιραστείτε και με άλλους.

Κοινωνιολογία των φρούτων

Ο κόσμος των φρούτων είναι στρόγγυλος κι επίπεδος. Όχι σφαιρικός. Όταν κάποτε στις κοινωνίες των φρούτων επικρατούσε η άποψη ότι ο κόσμος τους ήταν σφαιρικός και περιστρέφονταν γύρω από τον άξονά του ένα κερασάκι μίλησε ανοιχτά περί επίπεδου κόσμου, κατέληξε μέσα σε γυάλινο βάζο για το υπόλοιπο της ζωής του. Χρειάστηκε να περάσουν εκατοντάδες χρόνια για να αποδειχθεί ότι τελικά είχε δίκιο... μα τι να το κάνει; Η ιστορία του διδάσκεται πλέον στα νέα φρούτα εκθιάζοντας την οξυδέρκειά του αλλά αφήνοντας και υπονοούμενα για την ρήξη του με την εξουσία, με σαφή κατεύθυνση στην άποψη ότι κανένας δεν θα πρέπει να τα βάζει μαζί της ακόμη κι αν έχει όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος του.

 Ένας ακόμη μύθος που μέχρι και σήμερα επικρατεί στις κοινωνίες των φρούτων αφορά την ελευθερία των κινήσεών τους: "Το κάθε τι στον κόσμο των φρούτων προσδιορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τις επιλογές τού καθενός φρούτου οι οποίες χαράσσουν τις διαδρομές και γενικότερα τη πορεία της ζωής του". Ναι. Επάνω σε αυτόν τον μύθο της "προσωπικής ελευθερίας" στηρίζεται η εξουσία και πουλάει την ελπίδα και τα καραμελωμένα όνειρα για το καλύτερο μέλλον της κοινωνίας τους.
Μόνο την ύστατη στιγμή ορισμένα φρούτα έχουν το προνόμιο να αντικρίσουν την αλήθεια. Από ψηλά. Γραπωμένα από το ράμφος ενός σπουργιτιού ή από τα νύχια κάποιου πουλιού. Θαυμάζοντας την υπέροχη θέα αντιλαμβάνονται πόσο προσδιορισμένες τελικά είναι οι διαδρομές της ζωής τους. Το μόνο απροσδιόριστο τελικά σε όλα αυτά είναι αυτό το μαγευτικό ταξίδι.

Έπειτα από πολλά πολλά χρόνια, ακούν τις ιστορίες των πουλιών επάνω στα κλαδιά τους και τους απογευματινούς τσακωμούς τους για το εάν ο κόσμος τελικά είναι ψηλός ψηλός με κλαδιά ή χαμηλός κι αγκαθωτός σαν θάμνος. Τσίου.

Εάν σας άρεσε η ιστοριούλα μας μοιραστείτε την και με άλλους.

Μπόουλινγκ βατραχάκια

Έξι μικρά αδελφάκια, βατραχάκια, κουάξ, χαμογελούν έξω από το νερό.

Και τραγουδούν όλα μαζί το αγαπημένο τους τραγούδι: "Νια νια νια... δε θα μας πετύχεις"...

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Δημιουργικός πίνακας

Έκρυψε τους μαγικούς σπόρους της σε ένα χρωματιστό κουτάκι να μην τους βρουν τα ξαδέρφια της και τους καταστρέψουν.

Λογάριαζε να τους πάρει όταν θα έφευγαν το πρωί, να τρέξει μέχρι το "λόφο του Καλόγερου", στο σπίτι της Σοσάντρας, εκείνης της τρελο-τρελόγριας που τρόμαζε τον κόσμο.

Όλοι τους φοβόντουσαν τη τρελοτρελόγρια χωρίς όμως να έχουν κάποιο λόγο. Εκτός βέβαια το ότι την έβλεπαν στον ουρανό τις νύχτες, επάνω σε σκουπόξυλο να κυνηγάει πυγολαμπίδες.

Σε αυτή λοιπόν θα πήγαινε γιατί όλοι γνωρίζανε πόσο τους ήθελε τους σπόρους. Ήτανε νια και γέρασε αλλά ποτέ της δεν τους είχε.

Και θα τους έδινε με αντάλλαγμα:

Ένα της ξόρκι τρομερό!

Από τα ξόρκια που νικούν τη λησμονιά και φέρνουν πίσω τους ξενιτεμένους, όσο μακρυά κι αν έχουν φύγει.

Το όνομα της μαμάς και του μπαμπά θα έβαζε στο ζοφερό το ξόρκι, για να έχει αυτό προορισμό, μέχρι τα πέρατα της γης κι ακόμη παραπέρα. Για να τους φέρει πίσω. Γιατί παράγινε το κακό τόσο καιρό μακρυά της.

Κι ας λέει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται ποτέ ποτέ τους να επιστρέψουν.

Πέρασε η νύχτα χωρίς ο ύπνος να την πλησιάσει. Μα αυτό δεν άλλαξε κάτι απ' όσα είχε λογαριάσει.

Και οι ξύλινοι, χρωματιστοί, μαγικοί σπόροι έφεραν τους γονείς της πίσω κι ας έλεγε ο κόσμος ότι δεν πρόκειται ποτέ ποτέ τους να 'ρθουν. Οι ίδιοι ξύλινοι, χρωματιστοί, μαγικοί σπόροι που εξαφάνισαν τη τρελο-τρελόγρια.
Κανένας δεν την ξαναείδε. Και τότε καταλάβανε πόσο την αγαπούσαν.

Ένα μικρό κορίτσι μένει πια στο σπίτι της, ίσως η εγγονή της. Τα βράδια τρέχει ξυπόλητο και κυνηγάει πυγολαμπίδες.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Οικοδομικό υλικό "μια ξύλινη πολιτεία"

Στην τετράγωνη νύχτα μέσα στο κουτί

τα σπίτια της πολιτείας ονειρεύονται. Ονειρεύονται τις περιπέτειες που έζησαν αλλά κι αυτές που πρόκειται να έρθουν.

Το σκοτάδι είναι πυκνό αφού κανένας δε σκέφτηκε να ζωγραφίσει λίγα αστέρια στον ουρανό της.

Κι όταν το καπάκι του ουρανού ανοίγει και ξημερώνει, όλοι είναι πανέτοιμοι για νέες περιπέτειες. Αυτές που θα ονειρεύονται και πάλι, αργότερα, στις τετράγωνες, σκοτεινές νύχτες τους μέσα στο κουτί.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Κλήρωση τριών παζλ, χιλίων ψηφίδων, από το Carousel.gr

Έπιασαν τα κρύα και οι βόλτες μας λιγόστεψαν. Να λοιπόν μία καλή ευκαιρία για δημιουργία στο σπίτι... για κατασκευή ενός όμορφου ΠΑΖΛ!

Το Carousel.gr κληρώνει τρία υπέροχα παζλ που απεικονίζουν διάσημα έργα καταξιωμένων ζωγράφων! 

- Το κάθε παζλ αποτελείται από χίλιες ψηφίδες πεπιεσμένου χαρτονιού άριστης ποιότητας, με ζωηρά χρώματα και λεία υφή.

- Οι διαστάσεις του καθενός είναι 65x48 εκατοστά και σίγουρα μπορεί να γίνει ένα μοναδικό κόσμημα στον τοίχο κάθε δωματίου. Αλλά ακόμη κι αν δεν είσαστε λάτρεις των παζλ σίγουρα θα αποτελέσει ένα τέλειο δώρο προς κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο.

- Η επιλογή μπορεί να γίνει μεταξύ των

Playmais. Κατασκευές με... καλαμπόκι

Πολύχρωμο και εύθραυστο νησί

στα κύματα σκορπάει

κι εμείς

το σούρουπο

σκαλίζουμε τη ζεστή την αμμουδιά

για να μαζέψουμε

κι απ' τα κομμάτια του να φτιάσουμε στολίδια

ήρωες και ξωτικά

που θα ζωντανέψουνε στα παραμύθια.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.