| Το πως από εδώ... |
| φτάσαμε εδώ. |
Παρόλο που δεν πιστεύουμε ότι η "απεργία" αποτελεί πλέον σημαντικό τρόπο αντίδρασης κατά της εξουσίας θα συμμετέχουμε. Όπως και κάθε άλλη φορά. α) Σεβόμενοι την απόφαση της πλειοψηφίας που επέλεξε έστω κι αυτή τη μορφή αντίδρασης. β) Θεωρώντας πως η συγκεκριμένη στιγμή είναι από τις σημαντικότερες για να δείξουμε έστω και με αυτόν τον τρόπο την αντίδρασή μας σε όσα συντελούνται γύρω μας. Κατά τα άλλα θεωρούμε ότι οι "απεργίες" βολεύουν πια και τις δύο πλευρές: Για τις εξουσίες λειτουργούν ως βαλβίδες εκτόνωσης της οργής και της αγανάκτησης των καταπιεσμένων, χωρίς καμία ιδιαίτερη συνέπεια για τις ίδιες (όπου υπάρχει συνέπεια βρίσκουν τους τρόπους να την καταστείλουν). Από την άλλη, οι καταπιεσμένοι τις χρησιμοποιούν κυρίως ως άλλοθι απέναντι στον πραγματικό αγώνα που δεν έχουν τα κότσια να δώσουν. Απέναντι στην ανυπαρξία αλληλεγγύης αλλά και στον φόβο των συνεπειών.
.jpg)
.jpg)

Όλα όσα άφησαν πίσω τους δεν τους επιτρέπουν να απολαύσουνε τον θαυμασμό μας. Εμείς το ονομάζουμε "νοσταλγία" το συναίσθημά τους όμως αυτοί δεν ξέρουν να το περιγράψουν. Αυτό που αισθάνονται χωρίς όμως να μπορούν να κατανοήσουν είναι πως οι τρομεροί δράκοι με τους βρυχηθμούς και τις φωτιές, οι τρομεροί μάγοι με τα χίλια επικίνδυνα ξόρκια τους, ακόμα και η μάταιη αναζήτηση του "Δισκοπότηρου", τώρα εδώ σε αυτή την νέα τους διάσταση, μοιάζουν με ένα ευχάριστο παραμύθι. Και πως από όλα περισσότερο τους θλίβει η προσμονή της φυλακισμένης πριγκιποπούλας, η όψη της στο παράθυρο του θεόρατου πύργου και το θλιμμένο της βλέμμα της που μάταια θα αναζητάει την μορφή τους.
Είπαμε. Τα νέα κυκλοφορούν με την ταχύτητα της αστραπής όμως για την συγκεκριμένη συμμορία, την συμμορία της συμφοράς, χρειάστηκε να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος. Έπειτα λοιπόν από έναν χρόνο έφτασε και στα δικά τους τα αυτιά η πληροφορία για το blog του Carousel. Και μου κατέβασαν μούτρα: Γιατί να μην τους ενημερώσω; Και γιατί να μην τους έχω βάλει μέχρι τώρα σε αυτό;