Η μπλούζα της πριγκίπισσας Lillifee

(Για "Like" θα πρέπει να είσαι αποσυνδεδεμένος από το fb και να συνδεθείς μέσω αυτού.  Ευχαριστώ).

Για να προκαλούν το χαμόγελο της πριγκίπισσας Lillifee οι αυλικοί σκαρφίζονταν διαρκώς ένα σωρό πράγματα. Επιζητούσαν διάφορους τρόπους καθώς από το χαμόγελό της φωτίζονταν ο τόπος, άνθιζαν τα λουλούδια, καρποφορούσαν τα δέντρα, μεγάλωναν τα σπαρτά κι όλοι ήσαν χαρούμενοι κι όλοι ευτυχισμένοι στο βασίλειό τους.

Αυτή τη φορά λοιπόν οι σοφοί της αυλής δημιούργησαν ένα ξεχωριστό "αντικείμενο". Ήταν μικρό, ελαφρύ κι άνετα χωρούσε στις παλάμες ενός μικρού κοριτσιού.

Με τη πρώτη ματιά δεν μπορούσες να καταλάβεις περί τίνος επρόκειτο. Πολύ πιθανό να μη καταλάβαινες ούτε και με τη δεύτερη. Σωστά. Γιατί αυτό ήταν μέρος του σχεδίου τους. Η αγωνία, η περιέργεια, η προσμονή, η άγνοια, δημιουργούσαν τον κατάλληλο χώρο για την έκπληξη.

Σε ένα διπλωμένο χαρτάκι στα τέσσερα όπου απ' έξω είχανε γράψει "ψου-ψου" έλεγαν: "Ο κάτοχος του αντικειμένου πρέπει να το βυθίσει σε μία λεκάνη με νερό. Μόνο έτσι θα ξεδιπλωθεί η λύση του γρίφου μπροστά του". Ήξεραν βέβαια οι Σοφοί κι εκμεταλλεύονταν το γεγονός πως η πριγκίπισσα Lillifee ξετρελαίνονταν να πλατσουρίζει με τα νερά... όπως και το κάθε παιδί άλλωστε.

Η πριγκίπισσα συγκράτησε τον ενθουσιασμό της κι έστειλε τους δύο υπηρέτες της (που για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, ακόμη και για τους Σοφούς, τους αποκαλούσε Εσεμές τον έναν και Εμεμές τον άλλον), τους έστειλε να ειδοποιήσουν από τα διπλανά διαμερίσματα τους αγαπημένους της φίλους ενώ έβαλε τη μαμά της να γεμίσει μία λεκάνη με νερό. Όταν λοιπόν έφτασαν οι φίλοι ορμήσανε με πάθος στα νερά, βούτηξαν και τσαλαβούτηξαν το "αντικείμενο" μα πιο πολύ από αυτό, τα χέρια τους μέχρι τους αγκώνες...

κι εκείνο άρχισε να ξεδιπλώνεται να απλώνεται και να μεταμορφώνεται σε...

Τα παιδιά βέβαια διασκέδαζαν τώρα με το νερό, πιτσίλαγαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, γελούσαν και χαίρονταν, έτρεχαν πέρα δώθε και κανένας δεν τολμούσε να τα σταματήσει.

Παρόλο που ήταν Χειμώνας τα ρόδα της αυλής άνθησαν, τα σύννεφα έκαναν χώρο στον ήλιο, τα πουλιά βγήκαν απ τις κρυψώνες τους κι άρχισαν να τραγουδούν Ανοιξιάτικες μελωδίες.

 Κι ο κόσμος κοίταξε τον ουρανό κι αγάλιασε με το φως που γλύκανε τον Χειμώνα τους ενώ οι σοφοί αναστέναξαν με ανακούφιση.

Μόνο που δεν ήξεραν πως το χαμόγελο της πριγκίπισσας δεν χρειάζονταν κάτι ιδιαίτερο για να βγει...

και πως το κάθε παιδικό γέλιο είχε τη δύναμη αυτή, να προκαλεί όλα τα παραπάνω μα και ακόμη πιο πολλά! 

Παρ' όλα αυτά... ζήσανε όόόλοι τους καλά... Κι όπως λένε στα παραμύθια... κι εμείς καλύτερα.

(κι ένα τσουβάλι πίτουρα).

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Παζλ με επίπεδα

(Για "Like" θα πρέπει να είσαι αποσυνδεδεμένος από το fb και να συνδεθείς μέσω αυτού.  Ευχαριστώ).

Αυτά τα παζλ έχουν τη δική τους διάλεκτο.

Μας αφηγούνται ιστορίες με τον δικό τους τον τρόπο.

Όπως για παράδειγμα την ιστορία με τα δύο παιδάκια... Άλλοι λεν πως ήταν αδέρφια, άλλοι λεν παιδικοί φίλοι κι άλλοι δυο παιδιά που συναντήθηκαν τυχαία όταν το ένα από αυτά ταξίδεψε με τους γονείς τους στην εξοχή...

Το κοριτσάκι σκάλιζε το χώμα και το αγόρι έτρεξε κοντά του για να δει...

Η ιστορία εξελίσσεται...  

Κάθε επίπεδο κι ένα ταξίδι για το αγόρι στην εξοχή...

Και κάθε φορά ανταμώνουν στο ίδιο το σημείο και μιλούν για τα όνειρά τους φροντίζοντας τους σπόρους που κάποτε είχανε φυτέψει...

Συντροφιά τους τα πουλιά, οι πεταλούδες και τα ζωάκια... ακούν τις ιστορίες των παιδιών κι εμπνέονται από αυτές για να γράψουν τα τραγούδια που θα τραγουδήσουν στη μεγάλη συγκέντρωση των ζώων...

Η προσμονή των παιδιών για κάθε επόμενη συνάντηση είναι μεγάλη.

Μα η φύση τους ανταμείβει για την προσμονή αυτή: τα μικροσκοπικά σποράκια που κάποτε είχανε φυτέψει μεταμορφώνονται σε μεγάλους πανέμορφους ηλίανθους...

Τα δυο παιδιά κρύβονται ανάμεσά τους και περιμένουν εκεί μέχρι να μεγαλώσουν για να συνεχίσουν να είναι μαζί...

 Βέβαια (και αυτό το παραλείπουμε κατά την αφήγησή μας), όταν μεγάλωσαν πια και θέλησαν να αγοράσουν λίγα στρέμματα γης για να φυτέψουν ηλίανθους όπως είχανε στα όνειρά τους φανταστεί, η τράπεζα απέρριψε το αίτημα του δανείου... Κι έδωσαν εξετάσεις και με ΑΣΕΠ διορίστηκαν στο δημόσιο (πάλι καλά θα μου πεις)... μετακόμισαν στην πρωτεύουσα ή σε κάποια μεγαλούπολη όπου οι διαδρομές, η προσμονή στα φανάρια, ο συνωστισμός στα λεωφορεία, οι κολλημένες τσίχλες στα πεζοδρόμια, οι ξεφτισμένοι σοφάδες των πολυκατοικιών έφθειραν τόσο πολύ τα όνειρά τους που τους έκαναν να ξεχάσουν όλα τα παραπάνω...

Τα θυμήθηκαν μόνο όταν κάποια φορά, μετά από πολλά χρόνια, σε ένα ταξίδι τους στην εξοχή, άκουσαν το το αγοράκι τους να ψιθυρίζει στη φιλενάδα που συναντούσε κάθε φορά σε εκείνα τα μέρη: "Εδώ θα μείνουμε για πάντα. Μέχρι να μεγαλώσουμε. Για να μπορούμε να είμαστε για πάντα μαζί . Να φυτεύουμε σπόρους να γίνονται πανύψηλα λουλούδια και τα πουλιά να γράφουν τα ομορφότερα τραγούδια τους για αυτά. Να τα τραγουδούν στη μεγάλη συγκέντρωση των πουλιών και να κερδίζουν το πρώτο, το καλύτερο βραβείο. Και θα είναι σαν να το έχουμε κερδίσει εμείς... και δεν θα χρειαζόμαστε τίποτε άλλο στον κόσμο"... μέσα σε κάτι πανύψηλους, κατακίτρινους ηλίανθους που κανένας μεγάλος δεν τολμούσε κατάματα να κοιτάξει.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Παζλ για... μεγάλα παιδιά

(Για "Like" θα πρέπει να είσαι αποσυνδεδεμένος από το fb και να συνδεθείς μέσω αυτού.  Ευχαριστώ).

Δεν αρκεί μόνο η παρατηρητικότητα...

Όμως το αποτέλεσμα μας ανταμείβει...         

καδραρισμένο στον τοίχο του σαλονιού.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Σετ φαγητού

(Για "Like" θα πρέπει να είσαι αποσυνδεδεμένος από το fb και να συνδεθείς μέσω αυτού.  Ευχαριστώ).

Παραμύθια στο πιάτο... 

μπερδεύονται με τις γεύσεις του φαγητού...

Αποκαλύπτονται ολοένα και περισσότερο...

έπειτα από την κάθε μπουκιά...

 Και βέβαια καλό είναι να μη μείνει το φαγητό για πολύ ώρα εκεί...

γιατί οι ήρωες των παραμυθιών είναι αρκετά πεινασμένοι από τις περιπέτειές τους...

και υπάρχει κίνδυνος...

να μη μείνει μπουκιά για εμάς...

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.