Για τη γιορτή της μητέρας

Θα το πούμε και αυτή τη φορά, με δυο λόγια, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα δώρο! Φυσικά τίποτα δε θα χωρέσει αυτό που νιώθουμε για να της δείξουμε να καταλάβει, αλλά εκείνη ξέρει. Πάντα ξέρει!

Για να δείτε τις προτάσεις μας για τη γιορτή της μητέρας κάντε κλικ εδώ.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Φιγούρες Willow Tree

Πείτε το χωρίς λόγια, μόνο με συναίσθημα!

Κάθε φιγούρα και ένα μήνυμα!

Δείτε όλη τη συλλογή Willow Tree, πληροφορίες και τιμές,

στον παρακάτω σύνδεσμο:

WILLOWTREE

H δημιουργός Susan Lordi λέει πως κάθε φιγούρα Willow Tree αντιπροσωπεύει ένα συναίσθημα ή σηματοδοτεί μια ανάμνηση, μια στιγμή στο χρόνο. Η σειρά με τις φιγούρες Willow Tree έχει δημιουργηθεί για να καλύψει εκείνα τα συναισθήματα που οι περισσότεροι από μας θέλουν να εκφράσουν. Για τους φίλους μας, την οικογένειά μας, τους δασκάλους μας, για όλους εκείνους που βρίσκονται κοντά μας, αλλά και μακριά μας. Οι φιγούρες έχουν μορφή στήλης στο σχεδιασμό, όπως ένα δέντρο, και συχνά συνοδεύονται από φυσικά αντικείμενα ή ζώα ως μεταφορές για ανθρώπινες αρετές και ιδιότητες ... δεντρολίβανο για τη θύμηση , ένα πουλί για τη θεραπεία, λουλούδια για την ομορφιά . Το πρωτότυπο κάθε φιγούρας Willow είναι σμιλεμένο και σκαλισμένο από τη Susan Lordi, η οποία χρησιμοποιεί έναν ειδικό πηλό γλυπτικής. Τα πρωτότυπα της Susan στη συνέχεια αποστέλλονται σε εργοστάσιο, για να παραχθούν τα αντίγραφα σε καλούπι με έκχυση συνθετικής ρητίνης. Η ρητίνη στερεοποιείται, και κάθε κομμάτι ζωγραφίζεται στο χέρι (το χρώμα δεν περιέχει μόλυβδο). Το αποτέλεσμα προκαλεί συναισθήματα διαφορετικά για τον καθένα, ωστόσο έντονα και μοναδικά.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Για τις συνταγές μαγειρικής

Και οι λευκές σελίδες τους

 θα γεμίσουν αρώματα και γεύσεις.

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Tinker bell

"Θα κοιταζόμαστε στα μάτια κι όποιος γελάσει πρώτος χάνει" της είχε πει κάποτε ο Πίτερ κι έμειναν ασάλευτοι δίχως να αναπνέουν, την ώρα που ξεπρόβαλε το πρώτο αστέρι στον ουρανό της χώρας του Ποτέ-Ποτέ, το αστέρι που έδινε κάθε φορά το σύνθημα και στα υπόλοιπα για να ξεχυθούν και να γεμίσουν το απέραντο γαλάζιο, την ίδια ώρα που άρχισε να αλλάζει αποχρώσεις ο ουρανός από κόκκινες σε βυσσινί, από βυσσινί σε σε μοβ, από μοβ σε λιλά, μέχρι που η νύχτα επέβαλε το δικό της μαύρο προσφέροντας μοναδικό φόντο στο φως των αστεριών.

Τη νύχτα εκείνη μία ανεξήγητη αγωνία κυρίευσε τον κάπτεν Χουκ. Οι πληροφορίες που έφταναν στα αυτιά του ήταν συγκεχυμένες, ακατανόητες. Ο μισητός εχθρός του είχε μαρμαρώσει; Ήταν αλήθεια αυτό; Όχι! Δεν μπορούσε να ανεχθεί κάτι τέτοιο. Ο μόνος λόγος που θα γέμιζε με σιωπή αυτό το αναιδέστατο αγόρι ήταν το τρομερό σπαθί του και τίποτε άλλο! Φώναζε με οργή όπως φωνάζουν οι άγριοι πειρατές, έπιανε άδεια βαρέλια και τα έριχνε στη θάλασσα για να ξεσπάσει τον θυμό του, κλώτσαγε ξύλινους κουβάδες που είχαν ξεχαστεί στο κατάστρωμα του πλοίου κι απειλούσε Θεούς και δαίμονες θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να κρύψει τον φόβο και την απέραντη μοναξιά που άρχισε να απλώνεται μέσα του.

"Όχι βρομόπαιδο... δε μπορείς να μου το κάνεις αυτό" ήθελε να ουρλιάξει στο ασάλευτο πρόσωπο του αγοριού κι έβαλε τους καλύτερους ναυτικούς να τραβήξουν κουπί για να φτάσει όσο το δυνατό γρηγορότερα μπροστά του. Ήξερε πως αυτό το ανόητο παιχνίδι θα μπορούσε να διαρκέσει για πάντα αφού κανένα από τα δύο αντιπαθέστατα πλάσματα δεν θα έκανε πίσω. Το πείσμα τους ήταν τόσο δυνατό που θα μπορούσαν να μείνουν ασάλευτοι για πάντα.

Το ολόγιομο φεγγάρι καθρεφτίζονταν στην απέραντη θάλασσα και οι κορυφές των κυμάτων χρωματίζονταν με το ασημένιο του φως. Παράλληλα με τη πορεία της βάρκας οι γοργόνες τσαλαβουτούσαν και χάνονταν στο νερό σαν παιχνιδιάρικα δελφίνια που τα είχε μαγέψει το φεγγάρι. Κι ένα παράξενο τραγούδι ακούγονταν διακεκομμένο από τα στόματά τους όποτε εμφανίζονταν στην επιφάνεια, στον αέρα και μέχρι να ξαναχαθούν κάτω από τα ασημένια κύματα της Θάλασσας. Και τότε ήταν που ο καπετάνιος διέταξε τους έξι ναυτικούς του να παρατήσουν τα κουπιά και να βουλώσουν τα αυτιά τους για να μπορέσει να φωνάξει με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του: "Σε χρειάζομαι Πίτερ! Μη με αφήνεις μόνο μου σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο των ονείρων! Έλα και πάλι πίσω!". Και τότε ήταν που ακούστηκε το γέλιο του Πήτερ Παν. Κι αμέσως μετά η φωνή της Τίνκερμπελ να λέει: "Έχασες Πίτερ! Έχασες!".

"Βρομόπαιδο... πόσο πιο χαμηλά θα πέσω ακόμη;..."
"Ααααχααααχαααχααα.... Κι εγώ σε αγαπώ Χουουκ!"

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.

Μία διαφορετική βάση κρασιού

- Μπορείς να με σηκώσεις ψηλά, να νιώσω ότι πετάω; Πόσο ζηλεύω τα πουλιά!
- Μπορώ, είπε το κορδόνι χαμηλόφωνα και δάκρυσε με τον τρόπο που δακρύζουν τα λευκά κορδόνια.

Σε λίγο, το ολόγιομο φεγγάρι θα ανέβαινε στον ουρανό. Και κάθε φορά, τέτοια νύχτα που το ολόγιομο φεγγάρι ανέβαινε στον ουρανό, το περιεχόμενο ενός μπουκαλιού γέμιζε τα ποτήρια και απλώνονταν στα χαμόγελα του ερωτευμένου ζευγαριού που ζούσε σε αυτό το σπίτι.

- Τι όμορφα που είναι εδώ πάνω! Πόσο διαφορετικά φαίνονται όλα! Πόσο πιο ελαφρύ νιώθω πια...

Ξημερώνει...

Σας ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας. Εάν μοιραζόσασταν αυτή την ανάρτηση και με άλλους θα επιβραβεύατε την προσπάθειά μας.