Παρόλο το φορτωμένο του πρόγραμμα ξεκλέβει κάθε φορά λίγο χρόνο για μία στάση έξω από το CAROUSEL. Εκεί λοιπόν και τότε, μικροί και μεγάλοι έρχονται να τον προϋπαντήσουν, να τον δουν από κοντά, να του μιλήσουν, να φωτογραφηθούν μαζί του, να γλυκαθούν από λαχταριστές λιχουδιές, να πάρουν ένα δωράκι από τα χέρια του, να γεμίσουν...
τις καρδιές τους με μαγεία, με δέος.
Ο Άγιος Βασίλης στο CAROUSEL το 2007
Τη πρώτη χρονιά, όταν έφτασε το...
γράμμα του από τον Βόρειο Πόλο μείναμε με τα στόματα ανοιχτά. Ήταν αλήθεια;
Κι όμως.
Ναι. Ήταν αλήθεια!
Η χαρά μας τόσο μεγάλη που κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του δεν σκέφτηκα να πιάσω την φωτογραφική για να απαθανατίσω ορισμένες από εκείνες τις στιγμές. Μόνο μία φωτογραφία στην αρχή, στις προετοιμασίες και μία στο τέλος, όταν ο κόσμος πλέον είχε φύγει κι εκείνος μας αποχαιρετούσε για να πάει να μοιράσει τα δώρα του σε μικρά και μεγάλα παιδιά όλου του κόσμου.
Οι γαντόκουκλες περιμένουν υπομονετικά, ακίνητες κι εκείνες έως ότου να έρθει η νύχτα. Λίγο πιο κει οι δακτυλόκουκλες πίσω από μικροσκοπικά κουκλοθέατρα ή μέσα σε ψάθινα καλαθάκια, χαμογελούν η μία της άλλης με νόημα γιατί, όταν πέσει το σκοτάδι, ρίχνουν στον αέρα τα καλύτερά τους τα χρώματα, ανοίγουν την μεγάλη αυλαία, γεμίζουνε με νότες τον ουρανό και ξεκινούν τις παραστάσεις τους, παραστάσεις βγαλμένες μέσα από μύθους, από παραμύθια και όνειρα.
Τα νέα μεταξύ μας κυκλοφορούν με την ταχύτητα της αστραπής. Δεν μου έκανε λοιπόν ιδιαίτερη εντύπωση όταν τους είδα επάνω στο γραφείο μπροστά μου. Κατάλαβα αμέσως. Άλλωστε έχουν τον τρόπο τους να σε κάνουν να καταλαβαίνεις αμέσως παρόλο τα ελλιπή χαρακτηριστικά τους. 
"Ναι. Είναι αλήθεια" παραδέχτηκα εννοώντας την δημιουργία του blog . Δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο. Κοιτάχτηκαν με νόημα, (η αλήθεια είναι πως όταν αναφερόμαστε στην όρασή τους, στην ομιλία τους, στην ακοή τους, στην ουσία εννοούμε ένα κράμα συναισθημάτων τα οποία αντικαθιστούν όλα τα παραπάνω). Έπειτα κοίταξαν προς τη μεριά μου.
"Δεν έχω μαζί μου τη φωτογραφική" ψέλλισα προσπαθώντας να απολογηθώ. 